Dikke tranen heb ik in september gehuild. Vertrekhal 3, Schiphol. Ik stond er niet alleen. De vertrekhal was gevuld met een heleboel lieve mensen die daar allemaal om dezelfde reden waren als ik. Allen waren we daar om onze vriendin Ilse en haar twee kinderen Sarah en Gijs uit te zwaaien.
Ze had het er al zo vaak over gehad, ooit wilde ze samen met haar kinderen de andere helft van haar roots ontdekken. In Suriname.
De eerste weken na het emotionele afscheid kwam het besef, de pijn en de leegte. Om het vervolgens een plek te moeten gaan geven. Mijn vriendin, helemaal aan de andere kant van de Atlantische Oceaan! Bijna achtduizend kilometer hier vandaan, een dikke negen uur vliegen!
Huilend hadden we elkaar soms aan de telefoon, terwijl de kleine Sil in de vensterbank stond te roepen naar het lege huis aan de overkant. Waarvandaan zijn grote vriendin Sarah eerder nog terugzwaaide. En op de bank zat Siem er verloren bij, zijn vriend Gijs was er niet om te voetballen. Dat wat zij, tot voor kort, samen nog dagelijks deden.
Uit pure egoïsme heb ik in de eerste weken gehoopt dat hun avontuur zou “mislukken”. Ik wilde ze alle drie zo graag terug hier. Ik miste de uitstapjes die we samen met onze kinderen maakten, de groene thee die ik voor Ilse in huis haalde, het spontaan bij elkaar aanschuiven ‘s avonds, de glaasjes Prosecco. Je weet wel, gewoon, dat. En al die andere alledaagse dingetjes.
Nu zijn we zes maanden verder. Het voelt gewoon. Skype staat bijna dagelijks aan. Ook als we elkaar niks te vertellen hebben. Ilse daar, ik hier. We drinken een wijntje, we kletsen wat. En elke zaterdagochtend lees ik met veel plezier de laatste nieuwtjes op haar blog, Switi Sranan.
De jongens spelen samen het online spel Minecraft. Sil staat al een tijd niet meer in de vensterbank, hij weet Sarah inmiddels te vinden op de computer.
Er zijn eetafspraakjes. Ondanks de vier uur tijdverschil lukt dat prima. Het avondeten hier loopt bijna gelijk aan de lunch daar. Met de laptop open op tafel, skypen de heren met volle mond.
Oud en nieuw vierden wij samen, net als voorgaande jaren. Al werd het voor ons wel een latertje, ik had Gijs immers beloofd om ook naar zijn vuurwerk te kijken.
Met een aantal vriendinnen hier hebben we nu twee keer een pakket over zee gestuurd. De voorpret van het vullen was al heel leuk, maar nog leuker toen de doos onder luid gegil geopend werd. Sinterklaas cadeautjes, verjaardagscadeautjes, drop en zuurkool met worst. Het zat er allemaal in.
Suriname, zo ver weg en toch dichtbij!
Tan Bun!
